martes, 12 de febrero de 2013

SORPRESA!!! MAKING OF ENTROIDO 2013


AQUÍ TEDES O MAKING OF DESTES LEONCIÑOS. ESTOU SEGURA DE QUE VOS EMOCIONAREDES MIRÁNDOOS!!!
UN BICO FAMILIAS

SOMOS UNS ARTÍSTAS

 

 O OUTRO ANO MÁIS, PERO XA O DERRADEIRO EN EDUCACIÓN INFANTIL, A AULA DOS LEÓNS DIRFRAZAMONOS; ESTA VEZ ESCOLLIMOS SER PINTORAS E PINTORES. DURANTE VARIOS DÍAS ESTIVEMOS ENSAIANDO UNHA CANCIÓN PARA DELEITE DE TODAS AS FAMILIAS QUE PUIDÉCHEDES VIR A VERNOS. TAMÉN DIRFRUTAMOS DUNHA DELICIOSA MERENDOLA CON POSTRES TÍPICOS DESTAS DATAS GRAZAS ÁS VOSAS ARTES CULINARIAS.
AS FOTOS SON DO XOVES, CANDO PUIDEMOS VIR DISFRAZADOS E DISFRAZADAS DA CASA DAQUELO QUE NOS PETASE, E AS FOTOS DO VENRES CANDO XA O FIXEMOS CO TRAXE DO COLE.
ESPEREMOS QUE O DISFRUTÁRADES TANTO COMA NÓS.
SOMOS UNHAS E UNS ARTÍIIIIISTAS!!!!!

UN LISCANSO MOI MANSO

NA DERRADEIRA SEMANA DE XANEIRO MARTINA TRUXO Ó COLE UN RÉPTIL DENTRO DUNHA BOTELLA. A VERDADE É QUE TODOS E TODAS PENSABAMOS QUE ERA UNHA SERPE PERO DESCUBRIMOS QUE NON, QUE ERA UN LISCANSO REALEMENTE MOI MANSO.
DECIDIMOS MIRALO, LOGO TOCALO E FINALMENTE COLLELO; NON IMOS NEGAR QUE ESTABAMOS ALGO ASUSTADOS PORQUE PENSABAMOS QUE MORDÍA OU PICABA PERO APRENDIMOS QUE NON É ASÍ. MOITOS E MOITAS DE NÓS SUPERAMOS OS NOSOS MEDOS E OUTROS POUCOS E POUCAS NON; OUTRA VEZ SERÁ! ENCANTOUNOS A SUAVIDADE DA SÚA PEL E A SENSACIÓN DO SEU CORPO EN MOVEMENTO.
MARTINA SABE QUE, NO COLE, SE TRAES UN ANIMAL É PARA BOTALO Á VIDA E DE FEITO PARA ISO O TRUXO; QUISO SOLTALO COS SEUS COMPAÑEIROS E COMPAÑEIRAS DA AULA.
SUBIMOS Ó CAMPO DE ARRIBA E ALÍ DECIDIMOS SOLTALO; LONXE DOS COCHES E DO ALUMNADO QUE PODERÍA PISALO.
ESPEREMOS QUE SEXA MOI FELIZ!!!

martes, 22 de enero de 2013

UN DENTISTA VISITA A NOSA AULA!!

Jesús Abal; exalumno do colexio Castrillón, excompañeiro meu, papi dun alumno de 4 anos e Dentista; xunto con Olalla, a súa muller, visitáronnos hoxe para facernos entender a morfoloxía da nosa boca e todos os coidados que a mesma precisa para tela sana, limpa e brilante; xa que moitos de nós non facemos as cousas de todo ben.
Iniciou a súa charla falándonos de como son os nosos dentes, os seus nomes e funcións. Explicounos tamén malos hábitos que temos, como chupar o dedo, xa que afecta dun xeito moi notorio a nosa boca. Pero o que máis nos interesaba foi a formación das caries, e como o estreptococo mutante fainos tanto mal cando se alimenta de certos alimentos con moito azucre que comemos moi a miúdo. Ademáis ensinouinos a cómo cepillar correctemente os nosos dentes e o uso do fío dental. Con todo isto dímonos conta que moitos de nós temos o cepillo de dentes do cole moi estropeado xa que temos as cerdas compretamente abertas!! TEMOS QUE TROCALO CANTO ANTES!!!
Para rematar agasallounos cun cofre para gardar os dentes de leite que nos vaian caendo e pasta para os dentes, ademais dun Diploma por ter aprendido tanto sobre a nosa boca e os seus coidados.
GRACIÑAS SUSO E OLALLA!!

sábado, 22 de diciembre de 2012

OS LEÓNS DESÉXANVOS UNHAS FELICES FESTAS. 
NA FOTO FALTA DARWIN QUE ESTIVO ENFERMO DURANTE MOITOS DÍAS.

domingo, 16 de diciembre de 2012

PARA OS QUE TEÑADES UN MOMENTO...

SON MOI CONSCIENTE DE QUE ESTE É O BLOG DOS VOSOS FILLOS E FILLAS PERO, EN MÀIS OCASIÓNS DAS QUE NOS GUSTARÍA, TAMÉN TEMOS QUE EDUCAR A ALGUNHAS FAMILIAS QUE, POR UNHA OU OUTRA CIRCUNSTANCIA, DE XEITO CONSCIENTE OU INCOSCIENTE; NON PODEN, NON QUEREN OU NON SABEN CÓMO ACTUAR.

ESTE ARTIGO MÁNDOUMO UNHA AMIGA E NAI DUNHA  PRECIOSA NENA QUE O PRÓXIMO 21 DESTE MES FARÁ UN ANO. PREGUNTOUME QUE OPINO DEL E CERTAMENTE TEÑO QUE DICIR QUE ESTOU A FAVOR DE CADA UNHA DAS VERBAS QUE A CONTINUACIÓN APARECEN. GUSTARIAME QUE LLE BOTÁSEDES UN VISTAZO E INCLUSO QUE OPINÁRADES DEL (SABEDES QUE PODEDES FACELO) PORQUE AS VECES UN TAMPOUCO É QUEN DE VER MÁIS ALÓ DO SEU PROPIO NARIS.

GRACIÑAS POR SER TAN COMPRENSIVOS E COLABORADORES COMIGO. ANTE TODO SOMOS UNHA GRAN FAMILIA E SON REALMENTE AFORTUNADA DE FORMAR PARTE, DUN SENDERO IMPORTANTE, IMPORTANTISIMOS, DO CAMIÑO DOS VOSOS FILLOS E FILLAS. É UNHA HORRA PARA MIN FORMAR PARTE DAS SÚAS VIDAS.

GRACIÑAS!!!!!!

Un artículo de Carles Capdevila (periodista y padre) 21/11/2011

Posted by iestrueba in Uncategorized.
trackback
Se agradece esta opinión sobre nuestra profesión

‘Una siesta de doce años’   

Carles Capdevila / Periodista
Educar debe de ser una cosa parecida a espabilar a los niños y frenar a los adolescentes. Justo lo contrario de lo que hacemos: no es extraño ver niños de cuatro años con cochecito y chupete hablando por el móvil, ni tampoco lo es ver algunos de catorce sin hora de volver a casa. Lo hemos llamado sobreprotección, pero es la desprotección más absoluta: el niño llega al insti sin haber ido a comprar una triste barra de pan, justo cuando un amigo ya se ha pasado a la coca. Sorprende que haya tanta literatura médica y psicopedagógica para afrontar el embarazo, el parto y el primer año de vida, y que exista un vacío que llega hasta los libros de socorro para padres de adolescentes, esos que lucen títulos tan sugerentes como Mi hijo me pega o Mi hijo se droga . Los niños de entre dos y doce años no tienen quien les escriba. Desde que abandonan el pañal (¡ya era hora!) hasta que llegan las compresas (y que duren), desde que los desenganchas del chupete hasta que te hueles que se han enganchado al tabaco, los padres hacemos una cosa fantástica: descansamos. Reponemos fuerzas del estrés de haberlos parido y enseñado a andar y nos desentendemos hasta que toca irlos a buscar de madrugada a la disco. Ahora que al fin volvemos a poder dormir, y hasta que el miedo al accidente de moto nos vuelva a desvelar, hacemos una siesta educativa de diez o doce años.
Alguien se estremecerá pensando que este período es precisamente el momento clave para educarlos. Tranquilo, que por algo los llevamos a la escuela. Y si llegan inmaduros a primero de ESO que nadie sufra, allá los esperan los colegas de bachillerato que nos los sobreespabilarán en un curso y medio, máximo dos. Al modelo de padres que sobreprotege a los pequeños y abandona los adolescentes nadie los podrá acusar de haber fracasado educando a sus hijos. No lo han intentado siquiera. Los maestros hacen algo más que huelga o vacaciones, y la educación es bastante más que un problema. Pido perdón tres veces: por colocar en un título tres palabras tan cursis y pasadas de moda, por haberlo hecho para hablar de los maestros, y, sobre todo sobre todo, porque mi idea es -lo siento mucho- hablar bien de ellos. Sé que mi doble condición de padre y periodista, tan radical que sus siglas son PP, me invita a criticarlos por hacer demasiadas vacaciones (como padre) y me sugiere que hable de temas importantes, como la ley de educación (es lo mínimo que se le pide a un periodista esta semana). Pero estoy harto de que la palabra más utilizada junto a escuela sea ‘fracaso’ y delante de educación acostumbre a aparecer siempre el concepto ‘problema’, y que ‘maestro’ suela compartir titular con ‘huelga’. La escuela hace algo más que fracasar, los maestros hacen algo más que hacer huelga (y vacaciones) y la educación es bastante más que un problema. De hecho es la única solución, pero esto nos lo tenemos muy callado, por si acaso. Mi proceso, íntimo y personal, ha sido el siguiente: empecé siendo padre, a partir de mis hijos aprendí a querer el hecho educativo, el trabajo de criarlos, de encarrilarlos, y, mira por donde, ahora aprecio a los maestros, mis cómplices. ¿Cómo no he de querer a una gente que se dedica a educar a mis hijos? Por esto me duele que se hable mal por sistema de mis queridos maestros, que no son todos los que cobran por hacerlo, claro está, sino los que son, los que suman a la profesión las tres palabras del título, los que mientras muchos padres se los imaginan en una playa de Hawai están encerrados en alguna escuela de verano, haciendo formación, buscando herramientas nuevas, métodos más adecuados. Os deseo que aprovechéis estos días para rearmaros moralmente. Porque hace falta mucha moral para ser maestro. Moral en el sentido de los valores y moral para afrontar el día a día sin sentir el aprecio y la confianza imprescindibles. Ni los de la sociedad en general, ni los de los padres que os transferimos las criaturas pero no la autoridad. ¿Os imagináis un país que dejara su material más sensible, las criaturas, en sus años más importantes, de los cero a los dieciséis, y con la misión más decisiva, formarlos, en manos de unas personas en quienes no confía? Las leyes pasan, y las pizarras dejan de ensuciarnos los dedos de tiza para convertirse en digitales. Pero la fuerza y la influencia de un buen maestro siempre marcará la diferencia: el que es capaz de colgar la mochila de un desaliento justificado junto a las mochilas de los alumnos y, ya liberado de peso, asume de buen humor que no será recordado por lo que le toca enseñar, sino por lo que aprenderán de él.
Carles Capdevila / Periodista
Muchas gracias, opiniones como esta nos hace sentir que nuestro trabajo es importante

viernes, 14 de diciembre de 2012

O AVÓ DE INÉS AGASÁLLANOS UN CASTIÑEIRO

O AVÓ DE INÉS AGASALLOUNOS UN CASTIÑEIRO. DECIDIMOS TRANSPRANTALO NO CAMPO DE ARRIBA E ALÍ NOS DIRIXIMOS TODOS E TODAS. COA AXUDA DA MAMÁ DE INÉS QUE NOS TRUXO TODO O QUE PRECISAMOS E COA FORZA BRUTA DO PROFE XOSÉ CARLOS, O NOSO CASTIÑEIRO XA FORMA PARTE DO NOSO COLE E DOS NOSOS RECORDOS PORQUE PERMANECERÁ E CRECERÁ CON NÓS.
 GRACIÑAS FAMILIA DE INÉS!!!